Ufkum vardı ve birçok hayalim ,tıpkı sizler gibi....Ama özgünlüklüğün yoksa hepsi taklit,hepsi başarısızlık.İnsanların yenilgiyi kabul etmedikçe,başardıklarını kendim şahit oldum.Şimdi ķüçük bir vaktiniz varsa,bu kalbi bir kez daha artıracaksınız.....
Merhaba,herşeyin bittiği bir yer var ya,ben ordayım. Yalnız kalmıştım kalabalıklar arasında.Sanki,tatsız-tuzsuz kalmıştım.Dünya benim içimde kaybolmuştu. Başkaları için güzel vardı.Benimki sade bir gazoz gibiydi.Sadece gazı vardı.....Saçmalıyorum galiba ama sadece hislerime sizi ortak etmek istedim.Benim geçirdiğim sadece bir hastalık.Merak etmeyin, ben doktorumla artık kanka oldum.Yani sağlık durumun gittikçe iyiye gidiyor.Şimdi diyeceksiniz: ne ilgisi var?ÖZGÜNLÜK veya ÖZGÜVENİN bu yorumlarımın...Hastalığımın aslında neden başladığını? Yalnızlığı suçlumak kolay dı,galiba benim için...Fakat,sonuçları ağır olmuştu.....Çıkış yolları ,denemeleri ve yanılgılarım. Bu kadar korkmayın,hepsinden biraz olacak.Sadece siz benim gibi olanları, sizden farklı olmadıklarını düşündurebilirilsem,ne mutlu bana........
Yarım kalmıştı,kariyerinin basamakları....Düşmüştüm,canım acıyordu. Evet,bir el vardı.O el sevdiklerim sembolü idi.Ve karar verdim.Onların sevgisi beni ısıtacaktı.Tamam artık eskisi gibi olmayacaktım.Bu sefer daha iyi değerlendirecektim,bu fırsatı...
Neden böyle oldu?Ben niye bu durumdayım? Sadece soruyorum. Ama tek yanıt,vardı.İlaç ve iğne gibi vs..Günler tek bir gün gibiydi,sanki.Çevremdeki insanlar vardı.Kimisi çok ağır kimisi benden hafif...O zaman anladım ki,onlardan korkmam gerek yoktu.Sadece hastalığımın geçmesi için özgüvenini tekrar kazanmaya karar verdim. Bu yüzden kendime yararlı uğraşlar bulmaya çalıştım.Başardığım her sorumluluk bana özgüvenimi verdi sanki.Çevrem bana ayrı bir önem vermeye başladı.Böylece özgün bir kişiliğe sahip oluyordum.Hastalığımın sadece bir gölge gibi,aklımdan hiç çıkmıyor.
Küçük yaşta çıktım,bu yola.İnsandım,insan kalmaya çalışıyorum.Engellerim yok sanırdım, eskiden.Anladım,kopya insan olmazmış. ..İnsan sadece fizik ötesi büyümezmiş.Ruhumda aç,sakat ve yalnız kalmış,meğer.....Kimsede bu şifa var mı yok mu ?Gözlem yapmayı öğretti,bana bu hastalık.Cevabı bulsam bile,bu herkes için anlamlı olmayabilir.
İnsanın başına ne gelirse, gelsin.Bunlar insanın dengesi ve vicdanın eseridir.İçimizde bir cesaret varsa bunu gereksiz yere harcamamalıyız.Zaten insan dünyadaki engeli aşarak, ancak kusursuz olur.Unutmayın,hatalarınızda ısrar etmeyin,yanlıştan dönmek,güzel bir erdemdir...
Serzaf'tan bir öneri: Herşeyin başı sağlık olduğunu biliyorum. Özellikle korktuğunuz,aşaladığınız ve dışladığınız bütün canlılar gibi olabileceğinizi unutmayın.Sizden maddi beklentileri yok zaten.Sadece onların hayatlarını zorlaştırmayın.
Gelecek yazımda görüşmek üzere....Teşekkürler .........
